مبلّغان ، دولت اسلامى باشد ؛ امّا چنين شرايطى ، شايد تنها در عصر حكومت امام مهدى عجّل اللّه فرجه تحقّق يابد . در شرايط كنونى ، استقلال اقتصادى روحانيان ، ضرورى به نظر مىرسد و عدم استقلال روحانيان ، به معناى تبعيّت و دنباله‌روى از سياست‌هاى حكومت خواهد بود ، در صورتى كه روحانيان بايد راه‌نما و مرشد زمامداران باشند . 3 . خودگردانى اقتصادى سومين راه تأمين نيازهاى اقتصادى مبلّغان ، خودگردانى اقتصادى طبقه روحانى است ؛ بدين معنا كه مديران حوزه‌هاى علميه ، بودجه‌هاى ويژه تحصيل و تبليغ علوم دينى را به گونه‌اى سامان دهند كه بتوانند زندگى متوسّط و شرافتمندانه‌اى را براى همه محصّلان ، محقّقان و مبلّغان فراهم سازند . ترديدى نيست كه با مديريت صحيح بودجه‌هايى كه در حال حاضر در اختيار روحانيان است ( مانند : خمس ، زكات ، هداياى مردمى و . . . ) ، تأمين نيازهاى اقتصادى طبقه روحانى و نظام روحانيت ، به سادگى امكان پذير است . 4 . تقويت بنيه معنوى شايد برخى وقتى مىشنوند كه تقويت معنويت ، يكى از راه‌هاى تأمين نيازهاى اقتصادى است ، شگفت‌زده شوند ؛ ولى عقل و نقل ، و روايت و درايت ، مؤيّد اين مدّعاست . پيش از هر گونه توضيح در اين باره ، گفتنى است كه در مورد تأمين هزينه زندگىِ روحانيان ، وظيفه‌اى بر عهده مديران مراكز دينى و تبليغى است و وظيفه‌اى نيز بر عهده آحاد كسانى است كه متصدّى ارشاد و هدايت مردم هستند . وظيفه مديران مجامع روحانى چنان كه بدان اشاره شد ، ساماندهى بودجه‌هايى است كه در